Δεν γνωρίζω το λόγο για τον οποίο σου απευθύνεται το κείμενο αυτό.
Μπορεί να επέλεξες ή να νομίζεις ότι επέλεξες να σου απευθύνεται. Μπορεί να έτυχε. Μπορεί όμως και να το ήθελες πραγματικά.
Μπορεί να βρίσκεσαι εδώ, γιατί κάποιοι σου είπαν ότι θα βρεις αμέσως και εύκολα δουλειά. Ότι θα γίνεις υπάλληλος του κράτους, ότι θα διοριστείς. Ότι θα ακολουθείς Curricula και "εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας". Ότι θα δουλεύεις "λίγο". Μπορεί να βρίσκεσαι εδώ, γιατί δεν σε φιλοξένησαν τα έδρανα της Νομικής που τόσο ήθελες (;).
Αν είχες τη δική μου ατυχία, θα είδες αρκετές αποθαρρυντικές - ξινισμένες φάτσες στην αναγγελία του επαγγέλματός σου. Δασκαλίτσα. Γιατί όχι δικηγόρος; Γιατί όχι γιατρός; Γιατί δεν έκανες περήφανο και καμαρωτό το οικογενειακό πρωτοσέλιδο;
Βρέθηκα στην Πορτογαλία (πιο συνεπής σε θέματα παιδείας σε θεωρητικό επίπεδο υποτίθεται) για να ακούσω ότι δάσκαλοι πάνε στην πλειοψηφία τους, όσοι δεν περνάνε πουθενά αλλού.
Τι είδους κοινωνία είναι άραγε αυτή που αφήνει τα παιδιά της, το μέλλον τους και τη θεμελίωση της προσωπικότητάς τους στα χέρια ανθρώπων που απλώς τυχαίνει να βρίσκονται στη θέση του δασκάλου; Που αναρωτιούνται για την ύπαρξη της λέξης "επιστήμη" δίπλα από τη λέξη "παιδαγωγική". Που είναι απλώς εργαζόμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι, όπως τόσους άλλους.
Ναι λοιπόν, θα είσαι Δάσκαλος. Και δεν θα έχεις να κάνεις με χαρτιά, αλλά με παιδιά. Με ψυχές, καθαρές, άγραφες, έτοιμες να ρουφήξουν ό,τι ΕΣΥ θα τους μεταδώσεις συνειδητά ή ασυνείδητα.
Με Δέλτα κεφαλαίο. Το τέταρτο γράμμα που θα διδάξεις τη μέρα που θα μπεις στην Πρώτη Δημοτικού.
Τη μέρα που 25 -τουλάχιστον- ζευγάρια μάτια θα πέσουν διαπεραστικά πάνω σου με απορία, αγωνία και περιέργεια μόλις σταθείς στην πόρτα. Νιώθεις κάπως γονέας, κι ας μην είσαι ακόμη. Νιώθεις την ευθύνη.
Ναι, θα έχεις την ευλογία να το ζήσεις αυτό.
Να έχεις 25 παιδιά για ένα χρόνο. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δένονται, να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν πιο πολλά από όσα εσύ νομίζεις ή όσα θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις.
Ό,τι κι αν γίνεται γύρω σου, πρέπει να είσαι εκεί. 45 λεπτά μια θεατρική παράσταση του καλύτερου σου εαυτού. Και τα ξεχνάς όλα.
Θα είσαι εκεί.
Ναι, θα έχεις την ευλογία να το ζήσεις αυτό.
Να έχεις 25 παιδιά για ένα χρόνο. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δένονται, να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν πιο πολλά από όσα εσύ νομίζεις ή όσα θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις.
Ό,τι κι αν γίνεται γύρω σου, πρέπει να είσαι εκεί. 45 λεπτά μια θεατρική παράσταση του καλύτερου σου εαυτού. Και τα ξεχνάς όλα.
Θα είσαι εκεί.
Για να δίνεις πρώτα αγάπη και δικαιοσύνη.
Μετά, γνώση.
Και κάπως έτσι, θα βλέπεις τους χαρακτήρες να διαπλάθονται.
Μέσα στη μαυρίλα των καιρών, ας είναι αυτή η πιο αισιόδοξη νότα του κάθε πρωινού που ξυπνάς.
