Δεν γνωρίζω το λόγο για τον οποίο σου απευθύνεται το κείμενο αυτό.
Μπορεί να επέλεξες ή να νομίζεις ότι επέλεξες να σου απευθύνεται. Μπορεί να έτυχε. Μπορεί όμως και να το ήθελες πραγματικά.
Μπορεί να βρίσκεσαι εδώ, γιατί κάποιοι σου είπαν ότι θα βρεις αμέσως και εύκολα δουλειά. Ότι θα γίνεις υπάλληλος του κράτους, ότι θα διοριστείς. Ότι θα ακολουθείς Curricula και "εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας". Ότι θα δουλεύεις "λίγο". Μπορεί να βρίσκεσαι εδώ, γιατί δεν σε φιλοξένησαν τα έδρανα της Νομικής που τόσο ήθελες (;).
Αν είχες τη δική μου ατυχία, θα είδες αρκετές αποθαρρυντικές - ξινισμένες φάτσες στην αναγγελία του επαγγέλματός σου. Δασκαλίτσα. Γιατί όχι δικηγόρος; Γιατί όχι γιατρός; Γιατί δεν έκανες περήφανο και καμαρωτό το οικογενειακό πρωτοσέλιδο;
Βρέθηκα στην Πορτογαλία (πιο συνεπής σε θέματα παιδείας σε θεωρητικό επίπεδο υποτίθεται) για να ακούσω ότι δάσκαλοι πάνε στην πλειοψηφία τους, όσοι δεν περνάνε πουθενά αλλού.
Τι είδους κοινωνία είναι άραγε αυτή που αφήνει τα παιδιά της, το μέλλον τους και τη θεμελίωση της προσωπικότητάς τους στα χέρια ανθρώπων που απλώς τυχαίνει να βρίσκονται στη θέση του δασκάλου; Που αναρωτιούνται για την ύπαρξη της λέξης "επιστήμη" δίπλα από τη λέξη "παιδαγωγική". Που είναι απλώς εργαζόμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι, όπως τόσους άλλους.
Ναι λοιπόν, θα είσαι Δάσκαλος. Και δεν θα έχεις να κάνεις με χαρτιά, αλλά με παιδιά. Με ψυχές, καθαρές, άγραφες, έτοιμες να ρουφήξουν ό,τι ΕΣΥ θα τους μεταδώσεις συνειδητά ή ασυνείδητα.
Με Δέλτα κεφαλαίο. Το τέταρτο γράμμα που θα διδάξεις τη μέρα που θα μπεις στην Πρώτη Δημοτικού.
Τη μέρα που 25 -τουλάχιστον- ζευγάρια μάτια θα πέσουν διαπεραστικά πάνω σου με απορία, αγωνία και περιέργεια μόλις σταθείς στην πόρτα. Νιώθεις κάπως γονέας, κι ας μην είσαι ακόμη. Νιώθεις την ευθύνη.
Ναι, θα έχεις την ευλογία να το ζήσεις αυτό.
Να έχεις 25 παιδιά για ένα χρόνο. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δένονται, να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν πιο πολλά από όσα εσύ νομίζεις ή όσα θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις.
Ό,τι κι αν γίνεται γύρω σου, πρέπει να είσαι εκεί. 45 λεπτά μια θεατρική παράσταση του καλύτερου σου εαυτού. Και τα ξεχνάς όλα.
Θα είσαι εκεί.
Ναι, θα έχεις την ευλογία να το ζήσεις αυτό.
Να έχεις 25 παιδιά για ένα χρόνο. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να δένονται, να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν πιο πολλά από όσα εσύ νομίζεις ή όσα θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις.
Ό,τι κι αν γίνεται γύρω σου, πρέπει να είσαι εκεί. 45 λεπτά μια θεατρική παράσταση του καλύτερου σου εαυτού. Και τα ξεχνάς όλα.
Θα είσαι εκεί.
Για να δίνεις πρώτα αγάπη και δικαιοσύνη.
Μετά, γνώση.
Και κάπως έτσι, θα βλέπεις τους χαρακτήρες να διαπλάθονται.
Μέσα στη μαυρίλα των καιρών, ας είναι αυτή η πιο αισιόδοξη νότα του κάθε πρωινού που ξυπνάς.
14 σχόλια:
Λοιπόν θα "υπογραμμίσω" ότι προφανώς κι εμείς οι δύο θα'μασταν ξύπνιες τέτοια ώρα,στα σπίτια μας,οπότε συνοδοιπόρε insomniac zombie πάρ'το πρώτο comment της χρονιάς μαζί με τις καλύτερες ευχές μου για τον...μμμ σχεδόν τρίτο(?)χρόνο του υπογραμμιστή και μπλα μπλα μπλα κι άλλα τέτοια,και πάρε και λίγο cure,που υπό την μουσική τους διάβασα το άρθρο σου(και του πήγαινε κιόλας) http://www.youtube.com/watch?v=ks_qOI0lzho&feature=relmfu ,αφιερωμένο στην πιο γλυκιά μπλογκερού των Αθηνών(το καφέ φόντο με τα λέλουδα μου μυρίζει καδιανάκη και πιστεύω ότι αυτή η συγκατοίκηση θα σε μεταλλάξει,πριν λοιπόν εκπέσεις στο να ξυπνάς 10 η ώρα το πρωί,θα προσευχηθώ για σένα στην loreena)
o bukowski,bukowski πάντως!
polu omorfo maria m!!h prwth f8inopwrinh anarthsh gia fetos k isws h kaluterh!einai kalo se tetoies duskoles epoxes na uparxei aisiodoksia.makari oloi mas na ginoume daskaloi me D kefalaio!gt tote 8a xoume kataferei polla..;)(a kai rantevou sthn a8hna otan me to kalo anoiksoume!:))
@ Barbara:
Σε πληροφορώ ότι η Καδιανάκη κοιμήθηκε χθες 4 παρά. Ω ναι, η επιρροή μου στον ύπνο είναι πιο ισχυρή από τους σοφτ μπακραουντ τόνους. Όπως βλέπεις το απλοποίησα -λίγο- για να μπορώ να γράφω και πιο συχνά. Ο Bukowski θα μένει πάντα εδώ μέχρι να βρω καλύτερο quote να με εκφράζει :P
@Angeliki
Xαίρομαι που σου άρεσε Αγγελική :) Και χαίρομαι επίσης που το βρήκες αισιόδοξο, διότι φοβήθηκα ότι θα βγει κατάθλιψη πάλι.
Μακάρι, όπως το είπες.
Δ κεφαλαίο και το Α θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία στη λέξη άνθρωπος για τον καθέναν που θα βγαίνει απ'το σχολείο..Συμφωνώ απόλυτα Μαριώ μου καλή αρχή της σεζόν με δυνατά, αληθινά και όμορφα μηνύματα. roomie <3<3<3
Καλή επιστροφή μίνια μενίνα!
Μακάρι να συνεχίσεις έτσι με τον ίδιο ενθουσιασμό απέναντι στα παιδιά... Και, μη γελιέσαι, το κείμενό σου είναι βαθιά αισιόδοξο!
:)
@ Mαλία
Στα είπα από κοντά εσένα roomie μου :)
@ Παναγιώτα
Μuito obrigada minha menina! Beijinhos e... bom ano! :P
Πολύ εύστοχο, καλημέρα!
Πέρνα να γνωριστούμε, θα σε παρακολουθώ με ενδιαφέρον
εγώ ξέρεις δεν τα είχα ποτέ πολύ καλά με τους δασκάλους. και τώρα που ξεκίνησε ο γιος μου στο προ-προνήπιο η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι αυτή. τί εκπαιδευτικούς θα τύχει να βρεθούν στο δρόμο του. παίρνω κουράγιο από αυτό το κείμενο και γεμίζω αισιοδοξία όταν βλέπω ότι υπάρχουν τουλάχιστον νέοι άνθρωποι που κατανοούν και σέβονται αυτό που έχουν επιλέξει να κάνουν στη ζωή τους. ίσως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στον κόσμο. να είσαι καλά, σ'ευχαριστώ, μακάρι να σε πετύχουμε στο δρόμο μας!
Να ήξερες πόση δύναμη δίνουν τα λόγια σου σε αυτές της μέρες της κατάθλιψης και της απελπισίας...ειδικά σε εμένα!Το κείμενο σου όχι απλά είναι αισιόδοξο αλλά πρέπει να διαβαστεί από οποιονδήποτε εκπαιδευτικό που θέλει να δώσει κάτι παραπάνω σ'αυτό το πολύπλοκο και υπέροχο πράγμα που θα κληθεί να πράξει σε μια σχολική τάξη.Συνέχισε να μας γεμίζεις θετική ενέργεια και δημιουργία όπως μόνο εσύ ξέρεις. YΠΟΓΡΑΜΜΙΣΤΗΣ IS BACK
@ Newagemama.com
Καλώς όρισες στον Υπογραμμιστή!Ευχαριστώ πολύ!
@not-just-mums
Ευχαριστώ πολύ!:)
Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά μας φέρνουν αντιμέτωπους με όλα αυτά που παλαιότερα δεν υπολογίζαμε και κυρίως αντιμέτωπα με τον εαυτό μας.
@ little mermaid
Σ' ευχαριστώ πολύ Minnie μου <3
Δημοσίευση σχολίου