Λοιπόν, σήμερα ήμουν στο 608, το λεωφορείο που μαζί με το τρόλεϊ 11, μαζεύει όλες τις κλινικές περιπτώσεις. Βρήκα και θέση πίσω - πίσω, εκεί που δεν πατάνε καλά τα πόδια σου και νιώθεις να αιωρείσαι, ενώ παράλληλα, όταν τρέχει το λεωφορείο ταλαντώνεσαι καθέτως στις λακκούβες της Παπάγου, σαν σε τρενάκι του λούνα πάρκ(ου)*.
*Αλήθεια, γιατί πάρκο του φεγγαριού; Η Βίκυ μας λέει: "Ο όρος λούνα παρκ εμφανίστηκε αρχικά στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα σε ένα θεματικό πάρκο με το ίδιο όνομα που λειτούργησε στη Νήσο Κόνι, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, από το 1903 μέχρι το 1944. Στο συγκεκριμένο πάρκο υπήρχε μια δραστηριότητα με το όνομα "A Trip to the Moon" (ελληνικά: Ταξίδι στο Φεγγάρι) και το υποτιθέμενο διαστημόπλοιο της δραστηριότητας είχε το (λατινικό) όνομα Λούνα (ελληνικά: φεγγάρι). Η εν λόγω δραστηριότητα είχε εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία, οπότε, συνδυασμένη με το γεγονός πως το μικρό όνομα της αδελφής του δημιουργού του πάρκου ήταν επίσης Λούνα, οδήγησαν στην ονομασία του πάρκου. Στη συνέχεια με το ίδιο όνομα άνοιξαν πολλά άλλα θεματικά πάρκα ανά την υφήλιο."
Και εκεί που με νωχελική υπομονή προσπαθούσα να διαβάσω λίγο από την εφημερίδα που κρατούσα (μας δίνουν λίγη χαρά και συντροφιά αυτές οι free-press, είναι αλήθεια) μπαίνει ένας τύπος γύρω στα 35 με ακουστικά στα αυτιά με βλέμμα απλανές, κι αρχίζει με πολύ δυνατή (πλην in tune) φωνή, και με ανάλογο ύφος Antony Kiedis :
Χμ..
*Αλήθεια, γιατί πάρκο του φεγγαριού; Η Βίκυ μας λέει: "Ο όρος λούνα παρκ εμφανίστηκε αρχικά στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα σε ένα θεματικό πάρκο με το ίδιο όνομα που λειτούργησε στη Νήσο Κόνι, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, από το 1903 μέχρι το 1944. Στο συγκεκριμένο πάρκο υπήρχε μια δραστηριότητα με το όνομα "A Trip to the Moon" (ελληνικά: Ταξίδι στο Φεγγάρι) και το υποτιθέμενο διαστημόπλοιο της δραστηριότητας είχε το (λατινικό) όνομα Λούνα (ελληνικά: φεγγάρι). Η εν λόγω δραστηριότητα είχε εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία, οπότε, συνδυασμένη με το γεγονός πως το μικρό όνομα της αδελφής του δημιουργού του πάρκου ήταν επίσης Λούνα, οδήγησαν στην ονομασία του πάρκου. Στη συνέχεια με το ίδιο όνομα άνοιξαν πολλά άλλα θεματικά πάρκα ανά την υφήλιο."
Και εκεί που με νωχελική υπομονή προσπαθούσα να διαβάσω λίγο από την εφημερίδα που κρατούσα (μας δίνουν λίγη χαρά και συντροφιά αυτές οι free-press, είναι αλήθεια) μπαίνει ένας τύπος γύρω στα 35 με ακουστικά στα αυτιά με βλέμμα απλανές, κι αρχίζει με πολύ δυνατή (πλην in tune) φωνή, και με ανάλογο ύφος Antony Kiedis :
"Like I did that day
Take me to the place I loooooove
Take me all that WAAAAY , yeah yeah yeah, ΥΕΑΑΑΗ"
Μετά το ρεφρέν ακολούθησε και το κουπλέ και φυσικά συνοδευόμενο από τον ανάλογο ζήλο και κλειστά μάτια. Ήταν συναρπαστικό. Ο τύπος, απλώς, είχε κλείσει αυτιά, μάτια και μυαλό και ούρλιαζε τους στίχους παράφωνα. Αρχικά, έβλεπες ένα-ένα τα κεφάλια να σηκώνονται και να καρφώνονται στο θέαμα, έβλεπες κάποια μειδιάματα που εξελίχθηκαν σε χαμόγελα, γέλια και εκνευρισμό.
"Εεεεεε! Εεεεε! Την αγριογκαρίδα σου θα ακούμε τώρα, ρε;"
"Είναι και παράφωνος πανάθεμά τον!"
"Στο μπάνιο σου αυτά!"
"Στο μπάνιο σου αυτά!"
"Δε φτάνει που είναι τρελός είναι και παράφωνος."
Τα σχόλια για την παραφωνία μου άρεσαν πολύ πάντως. Λες και αν ανέβαινε από την Ακαδημίας ο Διονύσης Σούρμπης, όλοι θα αντιδρούσαν φυσιολογικά. (Τι θα πει ποιος είναι ο Διονύσης Σούρμπης; Είναι ο Βαρύτονος Ζακυνθινός που έκανε παρόμοια παρέμβαση με εκείνη του "τρελού" -και εμάς υπερήφανους και συγκινημένους, αλλά στο μετρό. Ναι, εδώ στο Αττικό Μετρό.)
Μου άρεσε όμως ο "τρελός". Είχα καιρό να ακούσω κάποιον να τραγουδάει δυνατά σε δημόσιο χώρο. Να είναι αυθόρμητος. Να ζει τη στιγμή. Πολύ coca-cola έκφραση αυτή. Τέλος πάντων, να αξιοποιεί το γεγονός ότι ΖΕΙ.
Και μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό αθόρυβα.
Με άλλα λόγια, για να διαβάζει αυτό το άρθρο, είναι αξιοζήλευτος. Από πολλούς θα ήταν.
774 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, δεν λαμβάνουν τέτοιο επίπεδο μόρφωσης, ώστε να μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο όπως αυτό.
Είναι επαρκώς υγιής και έχει την ελευθερία να επιλέξει, τι θα διαβάζει. Έχει ένα σπίτι. Αν και σπίτι δεν είναι μια φυσική παρουσία σε ένα χάρτη. Είναι, νομίζω, εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ο χρόνος που είσαι μαζί τους. Ορίστε, 4 λόγοι που μπορείς να κρύψεις πίσω από τη χαρά του τρελού με τα ακουστικά.
Και μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό αθόρυβα.
Με άλλα λόγια, για να διαβάζει αυτό το άρθρο, είναι αξιοζήλευτος. Από πολλούς θα ήταν.
774 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, δεν λαμβάνουν τέτοιο επίπεδο μόρφωσης, ώστε να μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο όπως αυτό.
Είναι επαρκώς υγιής και έχει την ελευθερία να επιλέξει, τι θα διαβάζει. Έχει ένα σπίτι. Αν και σπίτι δεν είναι μια φυσική παρουσία σε ένα χάρτη. Είναι, νομίζω, εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ο χρόνος που είσαι μαζί τους. Ορίστε, 4 λόγοι που μπορείς να κρύψεις πίσω από τη χαρά του τρελού με τα ακουστικά.
