Περπατώντας με συγκίνηση στις "Ψηφιακές Γειτονίες"

Νόμιζα ότι αυτό το blog έχει πεθάνει. Τελικά ζει. Μετά από τις Ψηφιακές Γειτονιές , ένιωσα την ανάγκη να γράψω εδώ δυο λόγια για το πόσο εμπνευσμένη, διαφορετική και όμορφη ήταν αυτή η εμπειρία. 

Τι ήταν λοιπόν οι Ψηφιακές Γειτονιές; Στο motto βλέπει κανείς ότι αφορά γονείς bloggers και τον τρόπο που μοιράζονται τις σκέψεις και τις ζωές τους, όμως το Σάββατο, μπορούσε ο καθένας να αντλήσει έμπνευση από τους ομιλητές. Ακόμα και κάποιος που δεν  είχε ιδέα για το τι είναι blog. Ιδιαίτερα αυτός. 

Οι γειτονιές έχουν την αίσθηση και την έννοια της ομάδας, της συνάντησης, του "κοντά", της συντροφικότητας, της ανταλλαγής, της υποστήριξης, του ανοίγματος. Μέσα στη δική του προσωπική αυθεντικότητα, ο καθένας αποτελεί μέρος ενός συνόλου που μοιράζεται. Αυτό ακριβώς είναι και οι bloggers και όσοι μοιράζονται τις σκέψεις τους σε ένα "αόρατο κοινό". Γι' αυτό, ίσως, οι Ψηφιακές Γειτονιές δεν ήταν απλώς μια συνάντηση μιας ομάδας, αλλά μια συνειδητοποίηση αυτής της αίσθησης της γειτονίας των bloggers, από τον online κόσμο, στον πραγματικό. Όταν βλέπεις έναν blogger που τον παρακολουθείς καιρό, νιώθεις σαν τον γείτονα του, είναι αλήθεια αυτό. Μη σου πω ότι ξέρεις και πιο πολλά από τον πραγματικό του γείτονα. Είναι μια όμορφη αίσθηση έκπληξης. Οι άνθρωποι που γνώρισα οι δυο-τρεις κουβέντες μαζί τους, ήταν κάτι το μοναδικό.

Μια άλλη συνειδητοποίηση (για μένα τουλάχιστον) ήταν η ανάγκη του να δημιουργήσουμε περισσότερες γειτονιές και να δούμε μπροστά. Οι μεμονωμένες ιδέες δεν λειτουργούν, δεν στέκονται χωρίς υποστήριξη, το "μαζί" λειτουργεί καλύτερα από το "μόνος". (Απόδειξη οι Ψηφιακές Γειτονιές.)  Όσο παρακολουθούσα κάποιους από τους ομιλητές, σκεφτόμουν πόσο παρωχημένες είναι ορισμένες πρακτικές και ορισμένοι τρόποι σκέψης που έχουμε οι ενήλικες και πόσο συναρπαστικό θα ήταν αν μπορούσαμε, αντί να μεμψιμοιρούμε ο καθένας στη φωλιά του, να ανοιγόμαστε περισσότερο, να συνειδητοποιήσουμε τις αλλαγές και να προβούμε εμείς οι ίδιοι στις αλλαγές που τόσο καιρό κραυγάζουμε παθητικά ότι χρειάζονται. 

Κάποια στιγμή που συνάντησα την AspaOnline , ένιωσα την ανάγκη να της πω ότι νιώθω πως ανοίγει το μυαλό μου γιατί αυτό ακριβώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Τρεις μέρες πριν είχαμε στα Πανεπιστήμια φοιτητικές εκλογές και δεν άκουσα σχεδόν τίποτα παρόμοιου κλίματος με αυτό των ομιλιών το Σάββατο. Άκουσα πάλι για αντίσταση, για επίθεση, για ανταγωνισμό, για παλιές, βαρετές διαδικασίες. Δεν άκουσα για δημιουργία, για συνεργασία (όλων, όχι εσωκομματικά των παρατάξεων), για υλοποίηση, για εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων, για οραματισμό ουσιώδη, με τα τωρινά δεδομένα. Είμαστε μελλοντικοί δάσκαλοι και οι ενέργειές των περισσοτέρων από μας δεν συνάδουν με αυτό που πρέπει να κάνουμε: να μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά με ενθουσιασμό και να βρίσκουμε νέους τρόπους να βιώνουμε τη συγκίνηση της μάθησης. Να ακούμε το τώρα, να συνεργαζόμαστε και να ακούμε ο ένας τον άλλον. Εάν εμείς δεν είμαστε αυτό το πρότυπο, τι απαιτήσεις μπορεί να έχουμε από την τάξη μας; Και στο κάτω-κάτω γιατί να λέγεται τάξη;   και όχι δημιουργική αταξία. Γιατί να μην λέγεται γειτονιά, ομάδα, οικογένεια; 

Είναι πράγματι συγκινητικό να ακούς ανθρώπους που σε εμπνέουν και ακόμα πιο συγκινητικό να βλέπεις να υλοποιείται μια προσπάθεια που ξεκίνησε από μια απλή σκέψη και μετά από πολλή συνεργατική δουλειά, να παρασέρνει μαζί της τόσο κόσμο.

Μικροί Μεγάλοι, ένα μεγάλο μπράβο και ένα ειλικρινές ευχαριστώ σε όλη την ομάδα για την  προσπάθεια!