Σκέψεις επί των εκλογών

Διάβασα σήμερα στα +/- της Αthens Voice ότι η αισιοδοξία, είναι η νέα γκρίνια.

Διάβασα επίσης και το άρθρο αυτό: 

Πέρα από τα χίλια πρόσωπα της φτώχειας, μου έμεινε αυτό το κομμάτι: "Πάντως, το «1018» (γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία) μέχρι και το 2009 δεχόταν 5 έως 15 τηλεφωνήματα την ημέρα, ενώ από το 2010 έως και σήμερα τα τηλεφωνήματα αρχίζουν από 40 και φτάνουν και τα 100. Με το 75% αυτών που καλούν να αναφέρονται σε οικονομικά προβλήματα."

Από την άλλη, πολλοί μιλάνε για αλλαγή νοοτροπίας, στάσης ζωής, επανεκτίμηση όλων αυτών που η κρίση δεν αγγίζει.

Μάθαμε από τα λάθη μας; 

Βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται και τις εικόνες του 1929 να μεταφέρονται στο 2012. Το ίδιο και στο πολιτικό σκηνικό: κοινωνίες ανασφαλείς, υπό την απειλή της αβεβαιότητας στρέφονται προς πιο συντηρητικά, ακραία, πολλές φορές, πολιτικά σχήματα. Συνέβη το ίδιο στη δεκαετία 1929-1939. Και έτσι, διαμορφώθηκε η Ευρώπη του 1940-1945. Το εκλογικό αποτέλεσμα της Γαλλίας θα έχει πολύ ενδιαφέρον. 

Δεν έχω γράψει πολύ για την κρίση στο blog αυτό. Δεν έχω κάνει αναλύσεις, δεν έχω εκφράσει συναισθήματα. Τη βιώνω καθημερινά εδώ και δύο χρόνια υπό την ομπρέλα της φοιτήτριας. Έχω νιώσει φόβο και ανασφάλεια για το αν θα συνεχίσω τις σπουδές μου, έχω οργιστεί και έχω προβληματιστεί. Έμαθα να μετράω τα ευρώ ένα-ένα και δεν ντρέπομαι γι' αυτό. Έχω ακούσει απαξιωτικές δηλώσεις για το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, έχω ακούσει απαξιωτικές δηλώσεις για όλη τη γενιά μου. Η γενιά των προσόντων που καλείται τώρα να επιβιώσει. Ή να φύγει. Να εγκαταλείψει. Νομίζω, όμως, ότι η γενιά των 20 κάτι, μπορεί να κάνει κάτι πολύ σημαντικό, με περισσότερη συνείδηση και υπευθυνότητα: Να  παλέψει, να ανοίξει ακόμη περισσότερο το νου της, να μην έχει ισοπεδωτική διάθεση αδιαφορίας -και για να περάσουμε στα επίκαιρα- να ενδιαφερθεί,  να μπει στον κόπο να σκεφτεί, να συλλογιστεί παλιά και τωρινά και να ψηφίσει. 

Είναι δύσκολο κατόρθωμα- νομίζω ανήκει στο τελευταίο σκαλί της ωριμότητας- η αποδοχή της ατομικής ευθύνης. Αισθάνομαι, όμως, ότι η αισιοδοξία πηγάζει από αυτή. Δίνει μια αίσθηση εσωτερικής δύναμης και έσχατης ασφάλειας ότι, ό,τι και να γίνει θα βρεθεί εν τέλει κάποια λύση: μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.

Aυτές οι εκλογές μου φέρνουν στο μυαλό τα λόγια του Σεφέρη: "Το κακό δεν είναι που επηρεαζόμαστε από ξενικές ιδέες στην Ελλάδα (και πώς να γίνει αλλιώς;) ― το κακό είναι που δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι για φρέσκιες ιδέες· τις προτιμούμε σιτεμένες ή συντηρημένες στο ψυγείο"

Αυτέ τις ιδέες του ψυγείου πρέπει, νομίζω, να αποβάλλουμε. Η λύση ενός προβλήματος ποτέ δεν πρόκειται να έρθει από το ίδιο επίπεδο αντίληψης που δημιούργησε καταρχάς το πρόβλημα.