O Aκροατής

Αρκετές φορές, καθώς ακούω ανθρώπους να συζητάνε, με έχει απασχολήσει η σκέψη του τι είναι τελικά σωστό και τι λάθος. Τι ισχύει και τι όχι, τι είναι υποκειμενικό και τι αντικειμενικό. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.  Δεν μιλάω για τα αιωνίως αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα, ούτε για την πολιτική, τη θρησκεία ή τo impossible triangle. Μιλάω για τα πιο απλά, τα καθημερινά, που είναι και τελικά, αυτά που μας  προβληματίζουν περισσότερο.  Η αναθεματισμένη μυλόπετρα της ζωής, σύμφωνα με τον  Oscar Wilde.  Καμιά φορά, όταν έχω κάποιο δίλλημα, σκέφτομαι έναν αιωρούμενο παππούλη να μου λέει τι τελικά ισχύει.  Όταν ήμουν πιο μικρή, ονειρευόμουν να εφεύρει η επιστήμη ειδικά γυαλιά που όταν τα φόρας, βλέπεις σε συννεφάκια πάνω από τον κάθε άνθρωπο τι πραγματικά σκέφτεται όταν σου μιλάει. Φευ, το όνειρο μου δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Τώρα που καθόμουν στη γειτονιά, στο χωριό, παρατηρούσα  τις συζητήσεις… Επί το πλείστον ήταν αφηγήσεις ιστοριών, επίδειξη γνώσεων και αγώνες σωστού και λάθους.  Μόλις ξεκινούσε ο ένας να πει τη γνώμη του, πεταγόταν ο άλλος " Ωωωω, λες βλακείες" και ξεκινούσε να λέει το δικό του με εμφανώς περισσότερους καρδιακούς παλμούς από πριν. Ή κι αν τον άφηνε να μιλήσει τελικά, είχε βουλωμένα τα αυτιά του (εικονικώς) και μόλις τελείωνε, έλεγε τα ίδια που θα έλεγε αν μιλούσε μονάχος του. Τελικά, και όπως όλοι μαντεύουμε, ο διάλογος κατέληγε σε ένα απολαυστικό καβγά. Απολαυστικό για μένα, γιατί το θεωρώ αστείο να σπαταλάς τόση πολλή ενέργεια σε κάτι το όποιο δεν γνωρίζεις καν εάν είναι σωστό για να το υπερασπιστείς με τόσο εγωιστικό ζήλο.  Έτσι είναι όμως οι άνθρωποι.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ότι ακούσατε πραγματικά κάποιον; Που όταν έβαλε τελεία στα λόγια του, δεν "πήρατε σειρά" να  πείτε το "σωστό" σας; Το να είσαι καλός ακροατής είναι πολύ δύσκολο. Σημαίνει ότι είσαι εκεί για τον ομιλητή σου, δεν σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει για να τον βγάλεις  λάθος και τον απορρίψεις και δεν του δίνεις  την εντύπωση ότι θέλεις να ακούς  μόνο ότι σου αρέσει.  Προσπαθήστε το. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι πραγματικά καλοί ακροατές και δεν χρειάστηκαν παραπάνω από 20 δευτερόλεπτα για να μου το αποδείξουν. Έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου ανεξίτηλα, γιατί νιώθω άνετα να κάνω μια σύνθετη και μακρά συζήτηση μαζί τους. Είναι γεμάτοι ευγενική υπομονή και δεν με αγχώνουν. Η συζήτηση, πέρα από ανταλλαγή απόψεων, πρόκειται για ανταλλαγή συναισθηματικής ενέργειας, η ροή της οποίας εξαρτάται από την προσωπικότητα  των συμμετεχόντων.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους αποκαλώ "ενεργειακά vampires". Μετά από μια συζήτηση μαζί τους, εσείς νιώθετε σα να οργώνατε τον αγρό όλη μέρα και αυτοί κλείνουν το τηλέφωνο ή φεύγουν χαρωποί και ανακουφισμένοι  που εναπόθεσαν όλο το συναισθηματικό φορτίο πάνω σας. Χμ. Θυμάστε κάτι αγχωμένες κοπέλες στις εξετάσεις που σας πλησίαζαν για να σας ρωτήσουν εάν διαβάσατε, εάν θυμάστε την γραμμή 23 από τη σελίδα 42 και αφού γκρίνιαζαν για το πόσες ώρες διάβασαν, έφευγαν για το επόμενο θύμα; Κάπως έτσι. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που διαχειρίζονται τέλεια οποιουδήποτε είδους ενέργεια και αυτοί είναι συνήθως οι λιγότερο συναισθηματικά ευάλωτοι, εκείνοι δηλαδή που προβάλλουν πρώτα τις λογικές σκέψεις και δεν "αποθηκεύουν", αλλά επεξεργάζονται λογικά τις σκέψεις του συνομιλητή τους.

Όπως και να 'χει, το να ακούμε περισσότερο, πιο ουσιαστικά και να μιλάμε λιγότερο είναι μια δύσκολα εφαρμόσιμη συμβουλή, που ακούμε από τα 10 μας. Ελάχιστοι όμως την εφαρμόζουν καθημερινά, ιδιαίτερα στις προσωπικές σχέσεις. Διότι, το να σιωπάς και αφήνεις τον άλλον να εκφραστεί, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα τον ακούς κιόλας. Μπορεί να ταξιδεύεις. Νομίζω, όμως, ότι υπάρχουν τριγύρω μας άνθρωποι που αξίζουν την υπομονή και την παραμονή μας στο "εδώ και τώρα".