Η ζωή της άλλης

Και ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι η συμμαθήτρια σου από το Δημοτικό, (ναι, εκείνη με την οποία έκανες σχήματα με τα φλούδια των μανταρινιών και μετά τα κολλούσατε σ' ένα τετράδιο, αλλά μούχλιαζαν) σπουδάζει και κάνει εκπληκτικές φωτογραφήσεις τέχνης και μόδας στο Παρίσι. Είχες να ακούσεις νέα της 10 χρόνια. Μετράει τα ίδια καλοκαίρια με εσένα. Κοιτάς τη δουλεία της και μια έκρηξη δημιουργικότητας σε καταλαμβάνει. Συγκινείσαι από τον πυρετό της δουλείας της. Συγκρίνεις αναπόφευκτα.

Συγκρίνεις ζωές και στιγμές.

Κάποτε ξυπνούσατε την ίδια ώρα και βαριόσασταν μαζί στο Γλώσσα-Γλώσσα- Μαθηματικά. Ναι, στο ίδιο αυτό Δημοτικό με τις σπασμένες βρύσες.
Σήμερα εκείνη ξυπνάει αλλιώς, αλλού, με άλλες σκέψεις. Αλλάζει φακούς στο τρεις φορές καλύτερο μοντέλο της SLR που εσύ παλεύεις να πάρεις και αγχώνεται δημιουργικά με τα σχέδια που πρέπει να παραδώσει.
Εσύ ξυπνάς και νιώθεις "αγανακτισμένη". Για να μην σταματήσεις να παλεύεις, πρέπει να μην ακούς πολύ τι γίνεται γύρω.
Εκείνη  θέλει να ακούει για να πάρει έμπνευση.
Έχετε φύγει και οι δύο από το μικρό Δημοτικό και την πόλη που το φιλοξενεί.
Εσύ Αθήνα, εκείνη Παρίσι.
Εσύ ακολουθείς το όνειρο εμμέσως πλην σαφώς, εκείνη σαφέστατα.
Και για τις δύο δεν είναι εύκολο, όμως για διαφορετικούς λόγους.

Απλώς αναρωτιέμαι:

Πόσοι από εμάς, που μετράμε τα ίδια καλοκαίρια, επιδιώκουμε τη ζωή που θέλουμε; Πόσοι από εμάς έχουν το θάρρος και τη δύναμη να κλείσουν τα αφτιά στις Σειρήνες και να κάνουν ότι τους εμπνέει, ότι κι αν είναι αυτό, ακόμα και αν δεν είναι εύκολο στην αρχή;

Δεν ξέρω αν χρειάζεται αγανάκτηση. Νομίζω χρειάζεται δύναμη και θράσος.