Φευ, δύο χρόνια τώρα το αγοράκι χειροτερεύει και πάει. Εκ των υστέρων βέβαια, συνειδητοποίησα και το γιατί και το γιατί αυτό αναφέρεται στο περιβάλλον του (φυσικά). Το περιβάλλον του μπορεί να μην ουρλιάζει σε κάθε λέξη, αλλά ουρλιάζει και τσακώνεται άσχημα και συχνά, μπροστά στο παιδί (απαράδεκτο) , ενώ απέναντι του έχει μια παντελώς ασταθή συμπεριφορά. Έχω ξαναμιλήσει για τη σταθερότητα εδώ και έχω τονίσει πόσο σημαντική είναι για την ανθρώπινη ψυχολογία και ειδικότερα του παιδιού. Είναι απίστευτο! Όταν θέλουν να το καλοπιάσουν του μιλάνε γλυκά και το επόμενο δευτερόλεπτο (χωρίς υπερβολή) του φωνάζουν, λες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Το παιδί λοιπόν, σταδιακά έχει υιοθετήσει αυτή τη συμπεριφορά και έχει μάθει ότι για να ζητήσει κάτι, πρέπει να το κάνει με φωνές και επιθετικότητα. Επιδιώκει τη σταθερότητα μιμούμενο τη συμπεριφορά που λαμβάνει περισσότερο. Καθρεφτίζει και εξωτερικεύει δηλ. τη συμπεριφορά που του προκαλεί το αρνητικό συναίσθημα, υιοθετώντας την σαν πρότυπο. Μπορώ να το φανταστώ εύκολα να συμπεριφέρεται το ίδιο και σε μια τάξη.
Αυτό ισχύει γενικότερα στον άνθρωπο βέβαια: Μιμούμαστε το περιβάλλον μας και αντανακλάμε τα συναισθήματα από τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε μέσω αυτού, ως μια προσπάθεια να προσαρμοστούμε. Γι'αυτό και συγκινούμαστε από ένα τραγούδι ή μια ταινία. Γι' αυτό και είναι πιο εύκολο να μιμηθούμε κάτι από το να ακολουθήσουμε προφορικές υποδείξεις. Προβάλλουμε πίσω το συναίσθημα, σαν ένας καθρέφτης, βασισμένοι στην ιδιότητα μας ως μιμητικά όντα.
Το ήρεμο περιβάλλον στο σπίτι είναι απαραίτητο για τη σωστή συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού. Και φυσικά, το ίδιο ισχύει και στους ενήλικες. Είναι αποδεδειγμένο ότι σε μια συζήτηση, μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, τα άτομα συγχρονίζουν την ένταση των φωνών τους και συνομιλούν με τον ίδιο ρυθμό.
Τι θέλετε λοιπόν να δείχνει ο καθρέφτης σας; :)
Καλό Σαββατοκύριακο!
3 σχόλια:
Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...θα σε σπάσω σήμερα από τις φωνές ή απλά θα "ραγίσεις" από το απαράμιλλο κάλλος μου! :))
Έχεις δίκιο, Μαράκι μου, το περιβάλλον μας μάς διαμορφώνει και, αντίστοιχα, εμείς αυτό που βγάζουμε προς τα έξω! Ειδικά σε μικρές και ευαίσθητες ηλικίες θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί!
ΥΓ: Οι ABBA πάντως είναι μια πολύ καλή και ευχάριστη επιλογή...να νιώθεις τυχερή για τα ακούσματα του γείτονά σου!! χαχαχα!
Ζωή
Aκούγοντας την υπέροχη αυτή μελωδία που συνοδεύει τον υπογραμμιστή και βλέποντας αυτό το καλοκαιρινό, γεμάτο χρώματα φόντο,το μόνο που δεν θέλω να έχει ο καθρέφτης μου είναι υστερία και φωνές.
Θέλω να μου αντανακλά συνεχώς το περιβάλλον μου την απόλυτη νιρβάνα κι ευτυχία, για να τη μιμιθώ κι εγώ, ενώ θα βρίσκομαι στο μέρος του φόντου σου ακούγοντας αυτή τη μουσική.
i m through my chill period.
Διαβάζοντας την ανάρτησή σου θυμήθηκα ένα βιντεάκι που είχα δει στο YouTube το οποίο ήταν μια διαφήμιση που έδειχνε πόσο πολύ τα παιδιά υιοθετούν τη συμπεριφορά των μεγάλων και πόσο προσεχτικοί πρέπει να είμαστε στο πώς φερόμαστε όταν είναι κοντά μας!
Δυστυχώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες οι γονείς δεν σκέφτονται το πόσο βλαβερή μπορεί να είναι η στάση που κρατάνε όταν τα παιδιά τους είναι μπροστά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιδάκι τριών χρονών που έμενε δίπλα στο παλιό μας εξοχικό και ο μπαμπάς του έβριζε συνέχεια, με αποτέλεσμα και το παιδάκι από τα τρία του ακόμα να βρίζει! :(
Δημοσίευση σχολίου