Τhe Airport issue

(Ενδιαφέρον και συγκινητικό το βίντεο ε;)

Μου αρέσουν πολύ τα αεροδρόμια. Πολύ. Πάντα μου έφτιαχναν τη διάθεση. Τα θεωρώ χώρους τεράστιας δυναμικής, πύλες σε κάτι άλλο. Δεν έχουν αυτό το μίζερο και καταθλιπτικό των λιμανιών. Συμπυκνώνουν την ταχύτητα και την αλλαγή, τη μετάβαση σε κάτι καινούργιο. Κάθε φορά που ταξιδεύω, υπό κανονικές συνθήκες και λόγους φυσικά, χαίρομαι ένα παραπάνω που θα πάω στο αεροδρόμιο. Το πρώτο μου ταξίδι ήταν όταν ήμουν 5 ημερών, το πιο πρόσφατο, κάτι εβδομάδες πριν. Μικρή τρελαινόμουν ακόμη πιο πολύ. Μου άρεσε που με έπαιρνε ο μπαμπάς μου καμιά φορά και κοιτούσα το μόνιτορ του ελέγχου των χειραποσκευών στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, ή τα συστήματα στον πύργο ελέγχου. Θα μου άρεσε να δούλευα εκεί. Μια φορά μάλιστα ήμουν και τυχερή. Κάποιο παιδάκι τουρίστας είχε ξεχάσει το βαλιτσάκι του με το Gameboy (το πράσινο, το χοντρό)  και καμιά δεκαπενταριά δισκέτες, τα οποία βρήκε ο μπαμπάς μου παρατημένα κάπου. Το 1996 αυτό ήταν δώρο εξωφρενικό. Και κάπως έτσι, εκείνη τη μέρα έμαθα να τρώω τις φακές.

Μου αρέσει να παρατηρώ την τεράστια φρουτοσαλάτα των ανθρώπων. Κάθε ένας, κι άλλο φρούτο, άλλη γλώσσα, άλλο χρώμα. Άλλη οργάνωση. Ο Ιάπωνας ξεχωρίζει από μακριά. Δεν έχει ποτέ υπέρβαρο και είναι γρήγορος στις κινήσεις του. Ξέρει που βρίσκονται οι έξοδοι κινδύνου και επισκέπτεται τον εκθεσιακό χώρο του αεροσταθμού. Στα McDonald's επιστρέφει τον δίσκο του στο καρότσι και τα τραβάει και μια φωτογραφία με τη γυναίκα του όταν φεύγει.

Έχω επισκεφτεί διάφορα αεροδρόμια και πάντα επαινούσα τον Λευτέρη μας (το Βενιζέλο καλέ). Το θεωρώ αξιοπρεπέστατο, καθαρό, όμορφο, λειτουργικό. Οι εικόνες του παλιού, στο Ελληνικό, μου είναι πάρα πολύ αχνές. Το ομορφότερο που έχω δει ήταν στη Βαρκελώνη. Φωτεινό, σαν ένας τεράστιος διάδρομος, με οροφή από γυαλί και Έλληνες ανά 5 μέτρα. Όταν είχα πάει μάλιστα μιλούσα επί πέντε λεπτά με έναν Έλληνα στα αγγλικά, μέχρι να καταλάβουμε ότι είμαστε και οι δύο συν-τοπίτες. Εκείνο που μου άρεσε λιγότερο ήταν της Αλεξανδρούπολης νομίζω, αλλά επειδή θα μου πεις -τι ψάχνεις τώρα κι εσύ- θα έλεγα του Μιλάνου στην Ιταλία. Πρώτον, διότι μου έβγαλε μια κατάθλιψη και δεύτερον, επειδή έπαθα και έμαθα, ότι οι Ιταλοί στις τουαλέτες, εάν δεν ανοίξουν την πόρτα να δουν ανθρώπινο ον, δεν ησυχάζουν. Δεν χτυπάνε, δε ρωτάνε, βουρ στην πόρτα, μέχρι να βρουν εμπόδιο. Το έπαθα με πάνω από 4 ανθρώπους καθώς και με μια κουφή, Ιταλίδα γιαγιά. Αν μη τι άλλο όμως ήπια ωραίο capuccino. Λέω θα το παίξω Ιταλίδα, μόνη μου ήμουν, δεν με ήξερε και κανείς. Πάω στο ταμείο λέω με τα πενιχρά ιταλικά μου "capuccino solo" , "grazie" και τα λοιπά, πάω στον πάγκο, στέκομαι, μου τον σερβίρουν (prego) , τον κατεβάζω σε 5 λεπτά (δίπλα μου μια κοπέλα είχε πιει τον δικό της, είχε φύγει, και ήδη παράγγελνε καινούργιος πελάτης) και χάζευα τους Ιταλούς. Πλάκα είχε.

Άλλο κορυφαίο, (δεν ήξερες, δεν ρώταγες;) ήταν το υπέρβαρο που πλήρωσα στο αεροδρόμιο του Πόρτο, μόνο κατά την επιστροφή. 15 ευρώ το κιλό. Ούτε ξιφίας να ήτανε. Και είχα 4 κιλά υπέρβαρο. Και δώσε του να ανοίγω βαλίτσες μπροστά στο check-in, επιτόπου, και να περιμένει η ουρά των θιγμένων Πορτογάλων από πίσω. Γι' αυτό πάντα να ενημερώνεστε για τα αντίστοιχα κιλά που επιτρέπει η αεροπορική σας. Επίσης δεν χρειάζεται να πάρετε όλο το σπίτι μαζί σας. Εκεί είναι, δε φεύγει.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τα αεροδρόμια. Είναι το κομμάτι που νομίζω ότι κάνει το ταξίδι εξίσου σημαντικό με τον προορισμό. Για το τέλος, δείτε τα ωραιότερα αεροδρόμια του κόσμου.

Καλό Σαββατοκύριακο!