Χρονίσαμε!

Σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν, ξεκινούσα με την πρώτη μου ανάρτηση, την προσπάθεια αυτή να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τον κόσμο. Διαδικτυακό και μη. Μετά από 53 αναρτήσεις και πολλές αισθητικές αλλαγές αργότερα, ο Υπογραμμιστής είναι ακόμη εδώ, 1 έτους πλέον, να υπογραμμίζει τις καθημερινές, μα και τις σύνθετες σκέψεις και στιγμές.

Μέσα σε αυτό το διάστημα, και μέσω του blog, έμαθα και γνώρισα πολλά. Ήρθα σε επαφή με άλλους bloggers και μοιράστηκα στιγμές και σκέψεις. Δεν φανταζόμουν ποτέ, για παράδειγμα, ότι θα έγγραφα και σε άλλο blog, αγγλόφωνο αυτή τη φορά (www.albecit.blogspot.com), ή ότι θα συναντούσα από κοντά την εξαιρετική μητέρα και blogger, που θαυμάζω και παρακολουθώ και το μεγαλύτερο διάστημα, (Aspaonline) - Συνεχίστε πάντα να μας δίνετε θετική ενέργεια και να μας υπενθυμίζετε ότι  οι πιο απλές στιγμές ευτυχίας βρίσκονται στα μάτια των παιδιών :) ούτε ότι θα έβλεπα υλοποιημένες  πρωτότυπες ιδέες όπως αυτή των μαμά...δες και μπαμπά...δες.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα το blog είχα σκοπό να ασχοληθώ με θέματα κυρίως ψυχολογίας και παιδαγωγικής, όμως όλες οι σχετικές πρώτες αναρτήσεις έχουν μείνει στο πρόχειρο. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, ενώ αγαπώ πολύ την επιστήμη της ψυχολογίας φοβήθηκα να προσεγγίσω τέτοια θέματα από εδώ. Ένιωθα ότι δεν θα είναι αρκετά τεκμηριωμένη η παρουσίαση των απόψεων μου ή και αν ήταν, κάτι τέτοιο θα μου ήταν εξαιρετικά χρονοβόρο. Τουλάχιστον για τον χώρο του blog αυτού. Δεν είναι εύκολο να γράψεις και να "πετάξεις" ένα ποστ για θέματα όπως οι ψυχολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας ή ο αυτισμός. Μέσα στον κυκεώνα πληροφοριών (η αξιοπιστία τους είναι ένα άλλο θέμα) που μπορεί να βρει πλέον κανείς για αυτά τα θέματα, αυτό που μάλλον ξεχωρίζει είναι οι προσωπικές εμπειρίες και όχι οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Γι' αυτό προτίμησα να προσανατολιστώ σε μια πιο "χαλαρή" κατεύθυνση όσον αφορά θεματολογία του Υπογραμμιστή. Ελπίζω στο μέλλον να μπορέσω να δημιουργήσω κάτι άλλο που να φιλοξενεί την άποψη μου για τα θέματα ψυχοπαιδαγωγικής. Ούτως ή άλλως, ήταν πειραματικό το εγχείρημα. (Χαίρομαι όμως που ξεπέρασα την κρίση των 3 μηνών, όπου ένα μεγάλο ποσοστό των bloggers σταματάει να γράφει.) Το blog θέλει συνέπεια και διάθεση να θέλεις να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο, κάθε μέρα. Είναι όμορφο πάντως να παρακολουθείς την εξέλιξη στον τρόπο της γραφής σου. Μετά από ένα χρόνο, δεν υπάρχει πιθανότητα να είναι ο ίδιος. Η εξοικείωση φέρνει και το προσωπικό ύφος νομίζω.

Χρόνια πολλά λοιπόν στον Υπογραμμιστή, και φυσικά, τι οικοδέσποινα θα ήμουν έαν δεν προσέφερα και κάτι να σας γλυκάνω;

Έχουμε λοιπόν κείκ σοκολάτας με παγωτό...

cheesecake...

προφιτερόλ...

βάφλα με σοκολάτα και φράουλες...

και για να μην ξεχνάμε και την πολίτικη παράδοση, έχουμε και μπακλαβά. Mάλιστα...

(Χριστίνα το ξέρω ότι με μισείς. Έπρεπε όμως να κεράσω.)

Και φυσικά, αυτός εδώ ο χώρος δεν θα ήταν τίποτα αν δεν μπορούσα να τον μοιράζομαι. Σας ευχαριστώ όλους πολύ. Και αν μου έμαθε κάτι βασικό αυτή η προσπάθεια, είναι ότι η ζωή είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα όταν έχεις ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να τη ζήσουν και να τη μοιράζονται μαζί σου. Με οποιοδήποτε τρόπο. Και του χρόνου! :)