Το αλεστήριο

Πότε άλλοτε στη ζωή μου δεν ήρθα σε τόση επαφή με το κοινωνικό αριθμημένο αλεστήριο (608, 732...) που λέγεται αστικό λεωφορείο. Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι είναι ένα εκπληκτικά καταθλιπτικό ανθρώπινο παρατηρητήριο, για όλες τις ώρες της ημέρας. Μια χαρτογράφηση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Το πρωί στοιβάζει και σαρδελοποιεί τα νεύρα και τη γκρινια μιας ημέρας που ξεκινά και το βράδυ την κούραση και το συναίσθημα του νόστου (στο σπίτι). Είναι απίστευτες οι ανθρώπινες σκηνές που βλέπεις καθισμένος στο γκρι βρώμικο κάθισμα (Βάλτε ένα άλλο χρώμα. Θα μου πεις, με τη σκέψη της νοικοκυράς, δε λερώνει το γκρι. Μα τι νοικοκύρης λαός τέλος πάντων) Μέσα σε λίγα τετραγωνικά και λίγα (έως πολλά) λεπτά, ολόκληρη η μιζέρια και η καθηερινή ζωή της αστικής τάξης περνάει από μπροστά σου. Ναι, μιζέρια. Όχι, όχι δεν είμαι αρνητική. Απλώς είσαι ακίνητος και κοιτάς. Και βλέπεις:

Κάποιος μιλάει στο τηλέφωνο, μπορεί να μην καταλαβαίνεις και τη γλώσσα. Κάποιος μιλάει μόνος του. Κάποιος φωνάζει και διαμαρτύρεται. Κάποιος τρώει- δεν πρόλαβε να φάει. Κάποιος δεν θέλει καν να υπάρχει στο χώρο. Ακούει δυνατή μουσική από τα ακουστικά- δεν του αρέσει ο ήχος της κοινωνίας. Κάποιος διαβάζει. Κρυφοκοιτάς. Κάποιος μιλάει. Κάποιος σε κοιτάζει. Πιθανόν να μην κοιτάζει εσένα αλλά να σκέφτεται. Κάποιος στρίβει τσιγάρο. Κάποιος χαζογελάει, κάποιοι σπρώχνουν, πολλοί ενοχλούνται, πολλοί νευριάζουν. Κάποιοι σου πιάνουν την κουβέντα. Κάποιοι χαμογελούν. Κάποιοι σου λένε συγγνώμη, κάποιοι ξεσπάνε στον οδηγό ή σε εσένα. Ό,τι βρουν.

Υπό άλλες συνθήκες θα ένιωθες άβολα με τόσους αγνώστους σε χώρο μικρότερο από ένα διαμέρισμα. Η μάσκα του "ψυχρού προσώπου" (ψυχολογικός όρος που εκφράζει την ψυχρή, σχεδόν λυπημένη έκφραση που παίρνουν οι άνθρωποι σε δημόσιο χώρο προκειμένου να διατηρήσουν τις αποστάσεις ασφαλείας του προσωπικού τους χώρου) και η αίσθηση του προσωρινού σε ανακουφίζει μόλις πατήσεις στο πεζοδρόμιο, ενώ είχες μπει με νεύρα. (Περίμενες τόση ώρα) Υπάρχει μια τεράστια μερίδα ανθρώπων που έχουν να μπουν σε τέτοιο λεωφορείο χρόνια. Γι' αυτό και οι πληθυσμοί στο αλεστήριο είναι πάνω-κάτω συγκεκριμένοι. Φοιτητές, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, μαθητές, μετανάστες. Στην περιοχή που μένω υπάρχουν πολλοί μετανάστες, κάτι που είχα συνηθήσει σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια στην Κρήτη και στη σχετικά κλειστή κοινωνία του Ηρακλείου. Προς το παρόν ψιλο-απορροφούνται και δεν είναι πεταμένοι εδώ και εκεί όπως σε άλλες περιοχές της Αθήνας, αλλά ζω ένα κομμάτι από τη ζωή τους που δεν είχα ζήσει. Και αυτό γίνεται κυρίως στο αλεστήριο.

Όταν θα απαλλαχτώ από αυτό, μάλλον θα νιώθω πιο ανάλαφρη.