Το μανιτάρι

Tο δωμάτιο της ήταν στον τρίτο όροφο. Ξαπλωμένη στο μικρό, ξύλινο κρεβάτι η Τζέσικα κοιτούσε το ταβάνι. Η λάμπα έκανε περίεργες αντανακλάσεις και έμοιαζε με τεράστιο παραμορφωμένο, μανιτάρι, το οποίο ταλαντωνόταν ρυθμικά γύρω από τον άξονά του. 

-Που είσαι;

-Εδώ, δεν με βλέπεις;

-Μαμά, κοίτα, ένα μανιτάρι.

Η μεσόκοπη γριά κοίταξε το ταβάνι αδιάφορα, προσπαθώντας να κάνει ότι συλλογίζεται την ύπαρξη κρεμασμένων μανιταριών. Έμεινε για λίγο εκεί, να παρατηρεί το σοβαντισμένο ταβάνι, ώσπου σιγουρεύτηκε ότι την είδε η μικρή. 

-Είναι πολύ όμορφο, γλυκιά μου; Τι χρώμα είναι; 

-Το χρώμα των ματιών του Τζεφ. Μοβ.

-Μοβ μάτια; Α πα πα! Άγριος ο Τζεφ.

-Είναι πολύ καλός μαζί μου. Μιλάμε συχνά. 

Έβαλε τα χέρια της στο στόμα και τράβηξε το πάνω χείλος, χαζεύοντας το μανιτάρι. 

-Δεν σου έχω πει να μην τραβάς τα χείλια σου; Είναι γρουσουζιά!

Σκούπισε τα σαλιωμένα δάχτυλα στο σεντόνι.

-Τι είναι γρουζουσιά;

-Γρουσουζία είπα, όχι γρουζουσιά. Κακή τύχη είναι. Κάτσε να τραβήξω την κουρτίνα να μπει λίγο φως εδώ μέσα.

-Κακή τύχη. Θα έχω;

-Δεν ξέρω, κοριτσάκι μου. Εγώ θα προσευχηθώ, να μην έχεις. 

-Που;

-Στο θεό.

-Εντάξει, θα προσευχηθώ κι εγώ. Πώς τον λένε τον Θεό;

-Δεν έχει όνομα, τον λέμε απλώς Θεό ή Κύριο μας.

-Εγώ θα τον λέω Τζεφ. 

Η κουρτίνα άνοιξε και το μανιτάρι χάθηκε. Η Τζέσικα σηκώθηκε από το κρεβάτι και πάτησε ξυπόλητη στο πάτωμα, κοιτώντας πάλι το ταβάνι. Το βράδυ θα ήταν πάλι μαζί του.