Τις τελευταίες δύο μέρες απολαμβάνω κατά ένα περίεργο τρόπο την ηλιοφάνεια στην Αθήνα. Και λέω περίεργο διότι, το να ζεις στην Ελλάδα και να σου λείπει ο ήλιος ισοδυναμεί με ανέκδοτο. Παρόλο που ζω περίπου ένα εξάμηνο εδώ , δεν θυμάμαι ιδιαίτερα "όμορφες" μέρες , απ' αυτές δηλαδή που έχει καθαρό ουρανό , ήλιο, δε φυσάει και υπάρχει η κατάλληλη θερμοκρασία (αυτή που σε δροσίζει) και υγρασία. Δε μιλάω φυσικά για την κόλαση του καλοκαιριού , που έχεις την αίσθηση ότι η πίσσα θα λιώσει όπου να ναι στους δρόμους.
Μου αρέσει αυτές τις μέρες , που ο ήλιος βγαίνει για αρκετή ώρα και έπειτα από αρκετό καιρό ,να περπατάω στο δρόμο και να παρατηρώ τον κόσμο να κινείται πιο ζωηρά , να πίνει καφέ στις πλατείες , να βγάζει τα παιδιά του βόλτα με καρότσια ή χωρίς. Ακόμη και οι μυρωδιές αλλάζουν. Αν είσαι τυχερός μπορεί να μυρίσεις εκεί που τρέχεις πάνω κάτω, τη μυρωδιά ανοιξιάτικων λουλουδιών.
Η άνοιξη μπαίνει νομίζω δειλά δειλά. Το καταλαβαίνει κανείς και από τη μανία που τους έχει πιάσει όλους να "φτιάξουν σώμα". Σ' όποια παρέα και να βρεθείς, κάποιος θα γκρινιάζει που μπαίνει η άνοιξη και δεν έχει γραφτεί γυμναστήριο ( τσκ τσκ τσκ =P). Ακόμα και στην τηλεόραση αρχίζουν οι διαφημίσεις με αδυνατιστικά προϊόντα και κόρνφλεικς. Υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω απ' αυτό , που καλά κρατεί απ' ότι αντιλαμβάνομαι.
Η ηλιοφάνεια ξυπνάει κυριολεκτικά τον οργανισμό Το πρωί σηκωνόμαστε πιο εύκολα (αφήνετε λοιπόν κανένα να παντζούρι ανοιχτό) , έχουμε περισσότερη ενεργητικότητα , συνθέτουμε βιταμίνη D (άσχετο), είμαστε πιο καλοδιάθετοι.
Έχοντας στο μυαλό μου τη λέξη sunshine(= ηλιοφάνεια) έψαξα στη συλλογή των τραγουδιών μου. Βρήκα λοιπόν το Walking on Sunshine ( Katerina & The Waves) , το Sunshine Reggae (Laid Back) και το Ain't no sunshine φυσικά , με την πρωτότυπη (και καλύτερη κατ' εμέ) εκτέλεση του Bill Withers.
Κάντε κλικ πάνω στους συνδέσμους και ακούστε όποιο θέλετε! :)
Κλείνω με μια φράση του Οδυσσέα Ελύτη , του ποιητή που ταυτίστηκε όσο κανένας με τον Ήλιο , το Αιγαίο και την ελληνική θάλασσα...
" Κι αύριο είναι πρωί - μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου. Στο βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε...Όταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ' ένα κάμπο αθέριστο... "
Μου αρέσει αυτές τις μέρες , που ο ήλιος βγαίνει για αρκετή ώρα και έπειτα από αρκετό καιρό ,να περπατάω στο δρόμο και να παρατηρώ τον κόσμο να κινείται πιο ζωηρά , να πίνει καφέ στις πλατείες , να βγάζει τα παιδιά του βόλτα με καρότσια ή χωρίς. Ακόμη και οι μυρωδιές αλλάζουν. Αν είσαι τυχερός μπορεί να μυρίσεις εκεί που τρέχεις πάνω κάτω, τη μυρωδιά ανοιξιάτικων λουλουδιών.
Η άνοιξη μπαίνει νομίζω δειλά δειλά. Το καταλαβαίνει κανείς και από τη μανία που τους έχει πιάσει όλους να "φτιάξουν σώμα". Σ' όποια παρέα και να βρεθείς, κάποιος θα γκρινιάζει που μπαίνει η άνοιξη και δεν έχει γραφτεί γυμναστήριο ( τσκ τσκ τσκ =P). Ακόμα και στην τηλεόραση αρχίζουν οι διαφημίσεις με αδυνατιστικά προϊόντα και κόρνφλεικς. Υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω απ' αυτό , που καλά κρατεί απ' ότι αντιλαμβάνομαι.
Η ηλιοφάνεια ξυπνάει κυριολεκτικά τον οργανισμό Το πρωί σηκωνόμαστε πιο εύκολα (αφήνετε λοιπόν κανένα να παντζούρι ανοιχτό) , έχουμε περισσότερη ενεργητικότητα , συνθέτουμε βιταμίνη D (άσχετο), είμαστε πιο καλοδιάθετοι.
Έχοντας στο μυαλό μου τη λέξη sunshine(= ηλιοφάνεια) έψαξα στη συλλογή των τραγουδιών μου. Βρήκα λοιπόν το Walking on Sunshine ( Katerina & The Waves) , το Sunshine Reggae (Laid Back) και το Ain't no sunshine φυσικά , με την πρωτότυπη (και καλύτερη κατ' εμέ) εκτέλεση του Bill Withers.
Κάντε κλικ πάνω στους συνδέσμους και ακούστε όποιο θέλετε! :)
Κλείνω με μια φράση του Οδυσσέα Ελύτη , του ποιητή που ταυτίστηκε όσο κανένας με τον Ήλιο , το Αιγαίο και την ελληνική θάλασσα...
" Κι αύριο είναι πρωί - μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου. Στο βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε...Όταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ' ένα κάμπο αθέριστο... "
4 σχόλια:
αλλη μια ομορφη μερα κι ο ηλιος καιει....(μπλα μπλα μπλα)
καλυτερα ας ξερω μονο εγω απο που προερχεται αυτο το ομορφο στιχακι!χαχα!
Μαρια τελικα την Αθηνα επρεπε να λενε πολη του φωτος!!καλο ειναι αυτο το δειλα δειλα!
οταν ομως ο ηλιος ο ηλιατορας ξεθαρρευει το καλοκαιρι δεν την παλευουμε αδερφια!!!
(δεν σχολιαζω το σε καθε παρεα αρχιζουν οι συζητησεις για γυμναστηρια....χμ χμ χμ!σεβαστο παρακαλω!!!!χμ χμ!αντε δεν ξερεισ τι τραβαμ εμεις οι θνητες στη θεα της κυτταριτιδας και του μαγιω συνδυαστικααα!εσυ σωματαρα τα βλεπεις απομυθοποιημενα!χιχι!)
παντω παιδια βγειτε εξω και χαρειτε την ανοιξη!
και μακρια απο αλλεργιες!
@ little mermaid : Χαχα! Εγω ήδη άρχισα να φτερνίζομαι. :P
Αυτή η "δροσιά" που ανέφερες ειναι πράγματι και για μένα το κύριο στοιχείο του ιδανικού καιρού!Και είναι τόσο σπάνια,καθώς αποτελεί το σχετικά μικρό μεταβατικό στάδιο(που είναι κι επικίνδυνα εξαλείψιμο εδώ που τα λέμε) ανάμεσα στο χειμώνα και το θερινό κολαστήριο(μόνο καλο-καίρι δεν ειναι αυτό το πράμα)που κρατάει πέντε συνήθως κι όχι τρείς μήνες,γι αυτό κι είναι τόσο αναζωογονητική!Μία σπάνια ευκαιρία για απολαυστικές βόλτες λοιπόν,να πάρουν τα μυαλά αερα ρε παιδί μου!Κυριολεκτικά.Να οξυγονωθεί και λίγο ο εγκέφαλος!Πριν τον κοιμήσει τελείως η αποπνικτική,"βαριά",ναρκωτική ζέστη του θέρους(θερίζει όντως,κυρίως τα νεύρα μας) που κρατά κανα εξάμηνο χοντρά χοντρά,και θα 'λεγε κανείς ότι αποτελεί μία ακρως πιστή αναλογία,κι ας είναι με κλιματολογικούς όρους,της ίδιας της κοιμισμένης,βραδυκίνητης κοινωνίας μας.....ΔΡΟΣΙΣΤΕΙΤΕ!
@ gossipgirl : Εξίσου φρέσκο και το κείμενο σου... She's fresh , fresh , exciting.....:)
Δημοσίευση σχολίου