Brandt Strasse και Ιπποκράτους γωνία

06:59. Πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου και γυρίζω το κεφάλι δεξιά. Κοιτάζω από το παράθυρο... Στη γωνία του παραθύρου φαίνεται η λεπτομέρεια από τον τρούλο του Αγίου Μιχαήλ. Είναι μαύρος και επιβλητικός. Πολύ όμορφος. Ο ουρανός προσπαθεί να αποβάλλει το μαύρο της νύχτας ρίχνοντας ψυχρές, βαθύ μπλε φωτοσκιάσεις. Εάν είχε ήχο το ξημέρωμα, θα ήταν αυτό το βουητό του νερού που βράζει σκέτο στην κατσαρόλα. Είναι ζεστά εδώ. 

Νταν.Νταν.Νταν. Το καμπαναριό του Αγίου Μιχαήλ ξυπνάει την πόλη. Πόσο επιβλητικό ακούγεται και πόσο διαφορετικό από το μπιπ μπιπ. 7:00. 

Σηκώνομαι και πατάω στο ξύλινο πάτωμα. Χμ, περίμενα να κάνει περισσότερο κρύο. Στέκομαι μπροστά στο παράθυρο. Χαζεύω τα σπίτια και σκέφτομαι τους ανθρώπους. Άλλος τώρα θα ξυπνάει, άλλος θα έχει φύγει ήδη για δουλεία, άλλος θα βουτάει ένα μεγάλο μπισκότο στον καφέ του διαβάζοντας τα νέα από κάποιο ειδησεογραφικό site. Πολιτικοί διαπληκτισμοί, ληστεία σε σπίτι ηλικιωμένου.

Υπέροχη αυτή η ησυχία του πρωινού. Ανοίγω το παράθυρο. Ευθύς, παγωμένος αέρας έρχεται στο πρόσωπο μου και κατεβαίνει μέχρι τους πνεύμονες. Δεν κρυώνω. Απλώς αναπνέω και ξυπνάω. Ακούω την πρώτη μηχανή αυτοκινήτου να ξεκινάει. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. 7:10.

Ντύνομαι βιαστικά και φεύγω. Κατεβαίνω στο μετρό. Πολλοί άνθρωποι βιαστικοί, σκυφτοί, αλλά μόνοι τους ή με ακουστικά. Ή με ένα βιβλίο. Στο σταθμό κατεβαίνω τις σκάλες που είναι πολύ βρώμικες και μαύρες. Διπλά σε αυτές υπάρχουν μικρά πόστα με κρουασάν, bretzel, κουλούρια και σφολιάτες. Παίρνω κι εγώ ένα. Το μετρό είναι παλιό και ολούθε αναδύεται ένα μείγμα κρουασανίλας και λαδιού μηχανής. Μπαίνω στο τρένο και χαζεύω την πόλη από το παράθυρο να ξυπνάει. 

Ανάμνηση. Μάρτιος του 2007, Αμβούργο, Γερμανία. 
                                                                  
                                                            ~

Αρχές της Ιπποκράτους υπάρχει ένας τεράστιος σωρός με σκουπίδια. Στη μέση είναι καμένος και πάνω έχουν κάτσει περιστέρια, παχύσαρκα και λαίμαργα, και τρώνε τα ξεροψημένα σκουπίδια. Βρώμα. Βρώμα. Παραπάνω, άλλο σκουπιδοβουνό, παρακάτω, άλλο. Ξεχειλισμένοι κάδοι. Βρώμα. Άνθρωποι πάνε πάνω κάτω, όχι βιαστικοί. Αλαφιασμένοι, αγχωμένοι. Τους ενοχλεί ακόμη και η παρουσία σου στο πεζοδρόμιο. Οι πρωτοετείς σήμερα ξεκινάνε το λαμπρό οδοιπορικό τους στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ευτυχώς, κάνει κρύο και ευτυχώς, δεν βρέχει. Ένας παππούς επιτίθεται σε σαστισμένους, κουστουμαρισμένους τραπεζίτες και τους λέει για "τα λεφτά που έφαγαν". Κάποιος με καθετήρα κάθεται στην Πανεπιστημίου με μια τεράστια ταμπέλα "ΠΕΙΝΑΩ". Κάποιος 20 μέτρα πιο πέρα, μέρα μεσημέρι, πετάει μια ματωμένη σύριγγα στην αυλή του Πανεπιστημίου. Άνθρωποι κατσουφιασμένοι, σκεφτικοί, συζητήσεις για προβλήματα. Απεργίες, απεργίες, υπολειτουργία των πάντων. Εάν για κάτι είμαι ανακουφισμένη, και όλοι όσοι είναι στη θέση μου φαντάζομαι, είναι ότι έχω ζήσει στο κέντρο της Αθήνας. Το μέρος με τον χαμηλότερο δείκτη ποιότητας ζωής που έχω βρεθεί μέχρι στιγμής στη ζωή μου. Δεν μιλάμε για υποβαθμισμένα προάστια, δεν μιλάμε για γκέτο, για γκρι ζώνες, για επικίνδυνες περιοχές. Μιλάμε για το κέντρο ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Για την καρδιά της πόλης.

Το ξέρω ότι αλλού είναι πολύ, μα πάρα πολύ χειρότερα. Αλλά συγκριτικά με το τι θα μπορούσαμε να έχουμε, και το τι έχουμε τώρα, θα μου επιτρέψετε να μου συγχωρεθεί η γκρίνια. Να περπατάς και να φοβάσαι ανά ένα λεπτό μη σε κλέψουν, ενίοτε να σε κλέβουν κιόλας, να ζεις σε μια πόλη που δεν νιώθεις καμία αρχή να κινείται. Μόνο μια αναρχία και μια κακοδαιμονία, χωρίς οργάνωση, χωρίς μέριμνα. 

Πραγματικότητα, Οκτώβριος 2011, Αθήνα.